Ze zeggen zoveel….

Ze zeggen zoveel….

En je moet zoveel. Je zou er niet goed van worden. Doordat ik blogs ben gaan schrijven, ben ik veel gaan nadenken over het woord ‘moeten’ en een deel van het proces dat daarachter zit.

Vanaf het moment dat ik officieel was gestart als coach, stroomden ook de tips binnen. En daar zaten natuurlijk ook tips bij over het schrijven van blogs, of voor het maken van vlogs.

Gaandeweg werden het steeds meer professionele bedrijven die mij ongevraagd druk oplegde over hoe marketing, zoals een blog, ingezet ‘moet’ worden. Zo kreeg ik een email van het zoveelste bedrijf dat schreef: “In het begin gaat het snel en makkelijk, maar daarna wordt het moeilijker, want…. hoe hou je je lezers geboeid? Dus weet je wat jij zou moeten doen…….?”

 

En dat zorgde voor een error in mijn hoofd. Of beter gezegd: Een error in mijn schrijven doordat ik mij naar die tips & trucs probeerde te voegen, ook al voelde het voor mij niet goed. Bloggen leek in no-time een verplichting te worden. Het ging moeizaam en ik schreef er niet beter van.

Wat moet nou eigenlijk?

Door allerlei professionals om me heen werd me voorgeschreven; wát ik moet schrijven, hóe ik moet schrijven en op welke manier mijn tekst ingedeeld moet worden. Hoe vaak ik moet publiceren, wanneer, en welke woorden steeds terug moeten komen.

Het meest opvallende is dat het allemaal wordt overgebracht alsof het wetten zijn. Zo móet het, en niet anders. Want alleen dán ga ik effect bereiken. Dan loopt het lezersaantal op en gaat mijn praktijk lopen als een tierelier. Mijn bankrekening gaat groeien (wauw) en ik moet klanten afwijzen (nou, leuk zeg – not). Maar niémand, geen enkel bedrijf, had mij gevraagd waaróm ik schrijf. Ze gaan er vanuit dat ik het alleen maar doe om klanten binnen te halen.

Het tegenstrijdige moeten.

Natuurlijk wil ik jou als lezer geboeid houden en met zichtbaarheid is niets mis. Als een vrouw door het lezen van mijn blogs naar míj toe komt voor coaching, dan ga ik graag in gesprek om te zien of ik haar kan helpen. Maar als je je teksten gaat aanpassen en het ‘moeten’ als uitgangspunt gebruikt dan ben je gewoon puur bezig met marketing. En niet met coaching.

Dit ‘moeten’ gebruiken van bepaalde woorden en zinnen inclusief gratis tips is namelijk een methode waardoor jij al een voorproefje ‘moet’ krijgen van het gevoel wat je gaat hebben na een gesprek met mij. Ik ‘moet’ op een bepaalde manier schrijven, en jij ‘moet’ vervolgens getriggerd worden om een afspraak met me te maken. ZODAT IK JOU OP MIJN EIGEN MANIER –DIE ANDERS IS DAN EEN MARKETINGVERHAAL- KAN GAAN UITLEGGEN DAT JE NIETS MOET EN ALLES ZELF MAG KIEZEN. Grappig toch? Maar feitelijk is dat wat ze zeggen. En ik hou helemaal niet van dat soort marketing want daar heb JIJ helemaal niks aan. Zo. Dát is er uit.

 

Om even terug te komen op het moeten zelf.

Dat is wel een ding hoor. Niet alleen voor mij, maar ook voor jou! Niet alleen ik ben er blijkbaar vatbaar voor. Jij ook. We moeten zoveel en roepen om het hardst dat we niets moeten. Een paar voorbeelden? Als je even op zou schrijven wat jij per dag allemaal ‘moet’ – van de afwas tot wat je werkgever van je vraagt – dan hoef ik hier helemaal geen voorbeelden neer te zetten. Dan weet je al precies wat ik bedoel. Wat is het toch véél hè!

 

Maar is dat wel zo?

Even een feit: Mensen zijn prestatiegericht. Dit houdt ook in dat elk mens zo goed mogelijk wil overkomen. We willen aardig gevonden worden, we willen als goed mens worden gezien. We zijn bereid om daarvoor het beste uit onszelf halen én om voor een schouderklopje die lange lijst met ‘moetertjes’ elke dag volledig af kunnen strepen. Vaak omdat – en hier ligt de sleutel – omdat we denken dat dit van anderen ‘moet’.

Die ander kan een werkgever zijn, een vriend, een familielid, een kind. Eigenlijk is dat helemaal niet belangrijk, het gaat om het effect hiervan. Het ‘moeten’ werkt verlammend. Het geeft druk en stres. Als je genoeg ‘moet’ ben je daar zo druk mee dat je twee redelijk belangrijke dingen vergeet:

 

  • Je vraagt jezelf niet meer af: Van wie dit nou eigenlijk moet? Of waarom?

 

Om dit meteen te tackelen; Het probleem is helemaal niet dat een ANDER vindt dat je iets moet, maar dat jij JEZELF OVERTUIGT dat jij iets moet doen van een ander. Geheel vrijwillig leg jij jezelf de druk van het moeten op. Je doet een aanname van de verwachting van een ander. Dit kan zijn uit eerdere ervaringen, maar ook vanuit miscommunicatie. Er is namelijk een hele grote kans dat je de hele communicatie over hebt geslagen. Ook de communicatie hierover met jezelf.

 

  • Je vraagt jezelf niet meer af: Moet het op de manier waarop je het doet?

 

Dit is iets wat je ook zelf doet. Je leert je collega of je kind op een bepaalde manier te werken. Op de manier die voor jou werkt en die bij jou past. Als jij je prettig voelt in een geordende ruimte zul je sneller geneigd zijn om je kind te leren dat het elke dag zijn of haar kamer moet opruimen, dan wanneer jij van chaos houdt. Als jij op een bepaalde manier of volgorde een takenlijst afwerkt op je werk, dan ga je deze volgorde als het ware automatisch overbrengen aan een collega die jij aan het inwerken bent.

 

Omdenken van het moeten

Met dit in gedachten kun je je lijst van dingen die ‘moeten’ al voor een heel groot deel inkorten. Maar vooral de druk van het ‘moeten’ kun je hiermee verlagen. Door voor jezelf na te gaan of je reden om iets te moeten ook gegrond is, en vervolgens kritisch te kijken of de manier waarop jij dit doet wel het meest effectieve manier is. Als dit helder is, kun je de communicatie hierover aangaan.

Je huishouden ‘moet’ gebeuren of zijn er andere prioriteiten en is het eigenlijk al schoon? Die verjaardag ‘moet’, of zijn die verplichtingen het enige waarom de vriendschap nog bestaat. Je werk ‘moet’, maar ‘moet’ het ook volgens de methode die je uit gewoonte gebruikt?

 

Soms ‘moet’ wil je je middelvinger omhoog steken.

Mijn favoriete yoga oefening: een opgaande middelvinger bij zonsopgang

 

Zelf ben ik op sommige momenten zo eigenwijs dat ik eerder tegenwerk dan meewerk op het moment dat ik iets moet. Ik ga liever uit van het ‘willen’. En tóch ben ik er vatbaar voor. Toch heb ik geprobeerd om mijn blogs meer te vormen naar dat waarvan een ander zegt dat het goed werkt. Neem bijvoorbeeld de frequentie. Waar ik de ene na de andere blog wegtikte, raakte ik bijna gestrest omdat mijn blog nog niet klaarstond. En dan heb ik het nog niet over de statistieken die ik moet bijhouden om te kijken of het inderdaad gelezen werd.

Ik schrijf dus ook weer zoals ik wil schrijven, wanneer ik wil schrijven en waarover ik wil schrijven. Misschien word ik niet gevonden op de eerste pagina van google. Maar het zijn wel mijn woorden die je leest.

En ik hoop met deze blog te bereiken, dat jij voor jezelf kunt filteren wat jij wel moet, en wat je niet moet. Dat voelt namelijk prettiger dan rondlopen met het gevoel dat je naar alles en iedereen je middelvinger wil opsteken. We kennen het gevoel allemaal wel. Maar het mooie is, dat je dat gevoel kunt vervangen voor een rustiger gevoel. En dat doe je door je bewust te worden van je opties, je aannames en je keuzes, waardoor je op een volwassen manier kunt zeggen:

“Ik moet niets, wat anderen ook zeggen. Ze zeggen zoveel…… “

 

 

…… want jij hebt het zelf voor het zeggen.

 

De beruchte call-to-action, waarmee ik mijn blog ‘moet’ afsluiten (en die niets minder inhoudt dan dat ik jou let-ter-lijk oproep om een actie te ondernemen) laat ik nu dus ook achterwege.

Ik bedank je – bij deze – gewoon heel hartelijk voor het lezen van mijn blog. En wens je een hele prettige dag toe.