Herfst in je hoofd

 

Terwijl ik thuis achter mijn laptop zit te werken, tikt de regen tegen de ruiten. De lampen zijn al aan. Ook al is het nog vroeg. De wasmachine draait, de koffie pruttelt. Ik wil de verwarming nog niet aanzetten. Het is ook nog niet nodig. De herfst kleurt mooi bij mijn inrichting. Warme kleuren, rood- oranje- geel en bruine tinten. De kaarsen staan al op tafel om vanavond aangestoken te worden. Ik geniet en dwaal met mijn gedachten alvast af naar het komende weekend.

Een herfstwandeling, heerlijk. En ik droom weg. Met zijn allen naar het bos. Warme jassen aan, sjaals om tegen de kou. En tijdens het struinen door de bladeren met de geur van modder om ons heen, vinden we dennenappels, eikels en de mooiste paddenstoelen. Na een aantal kilometer wandelen door de frisse buitenlucht worden we een beetje moe. Onze broekspijpen zijn nat en klam geworden. We benoemen de temperatuur aan de hand van het tintelen van het topje van onze neuzen. Thuis genieten we weggekropen onder een dekentje en drinken we warme chocolademelk…..

 

 

Hoe somber weer

Ho stop, nu weer even realistisch. De kans is groter dat het anders gaat. Van onder die dekentjes van hierboven staren een aantal verschrikte leden van de mobiele eenheid (want dat zijn jongeren van tegenwoordig) me aan. Wándelen? Lópen? De ME kijkt twijfelachtig naar buiten en schudt eensgezind en vastberaden het hoofd (zo goed getraind). En het is waar: als het pijpenstelen regent gaan we niet. Nee, het is vies weer. Het is koud. Dus het is veel fijner om binnen te blijven.

Maar is dat wel zo? Is het niet onze mind-set die ons voor de gek houdt? Die ons vertelt dat de herfst niets meer is dan een grauwe sombere natte vooraankondiging van de winter. Dat het enige charmante aan de herfst de knusse avonden op de bank, onder een dekentje in een spannend boek gedoken met een kop hete thee? Een plank met kaasjes en een glas rode wijn op zaterdag. Een goed gesprek en verder één uitgerekt lijdzaam wachten tot dit én het volgende seizoen voorbij is.

En als het dan onze mind-set is, zou je die dan niet kunnen veranderen? Zodat we niet elke – onszelf aangeprate – druilerige herfstavond snakken naar vitamine D die we chronisch missen omdat we overdag een keer naar buiten keken, druppels zagen en besloten de dagelijkse dosis energie die we konden opdoen over te slaan. Omdat het héél misschien wel even koud zou kunnen zijn?

 

Herfstcharmes

 

 

Ik pak mijn jas, sleutels en telefoon en loop naar mijn voordeur. Een seconde aarzel ik nog. Er is nog veel te doen vandaag, en het is wel nat. Allemaal excuses. Ik ben gewoon ook vatbaar. Dus ik loop toch naar buiten. En adem een paar keer diep in zodra een paar druppels neerstrijken op mijn haren. De kou valt natuurlijk mee, het is zelfs best zacht weer. Na een paar minuten lopen ben ik bij een fietspad waar ik rustig blijf staan om een reiger te fotograferen. Een reiger die eerst een tijdje als versteend heeft staan kijken of ik wel veilig voor hem ben.

 

Achter me schuifelt een heer voorbij. Een muts op zijn hoofd, zijn handen achter de rug en een sigaar in zijn mond. Die man weet ook wat genieten is. “Ja ja, je bent een beauty, stiekem selfies nemen he!”. “Nee meneer, daar heb ik er genoeg van. Ik geniet gewoon van de herfst en van de natuur. Kijkt u eens hoe rustig die reiger daar zit, terwijl hij af en toe een visje vangt”. “Ja ja, natuurlijk. Een selfie, altijd die selfies”. En hij schuifelt mopperend verder.

In wat voor stemming zou hij zijn? Dezelfde als mij? Vindt hij het ook zo jammer dat de mensen niets meer zien? Niet snel meer ergens bij stilstaan? Het schone en opgewekte niet meer herkennen?

Een poosje later, terwijl ik nog steeds sta te genieten en foto’s maakt, komt er een dame op leeftijd voorbij gehaast. “Meisje toch, je wordt nog nat. Het is géén weer, géén weer”. “Goedemiddag mevrouw, dat beetje regen is niet erg hoor”. Ondanks haar haast stopt ze, en draait ze zich half om vanachter haar rollator, om me even aan te kijken. “Je wordt nat”. Een ferme en vastbesloten stem. Ze blijft me aankijken, strijdlustig, maar ook afwachtend. Wil ze nou met mij in discussie?

Ik glimlach naar haar en flap eruit: “Nu u daar zo staat, wordt ú ook nat van de regen. En ik denk dat u wel vaker helemaal natgeregend bent. Heeft dat u veel kwaad gedaan of heeft u zich soms ooit tegelijkertijd heel gelukkig gevoeld?” Geschrokken van mijn eigen antwoord kijk ik haar aan.

 

Wat ik zie verrast me. In haar ogen verschijnen pretlichtjes en ik krijg een warme glimlach terug. Wat me nog meer verbaasd is dat ze haar mobieltje uit haar tas pakt en net als mij een foto van de reiger maakt, voordat ze – nog steeds met die glimlach – wegwandelt. Een stuk minder gehaast dan voor ons gesprek. “Meisje, je wordt nat, ik ook. Maar we moeten er maar van genieten. Fijne middag”

 

De herfstsfeer of een mindset?

Als de bladeren van de bomen vallen, worden we somber. Begrijpelijk. Het vallen van de bladeren staat vaak symbool voor de vele dingen die we los moeten laten. En loslaten doet soms zo’n zeer.

We worden somber, wat begrijpelijk is als we het mooie in dit seizoen niet willen herkennen! Als we te gehaast zijn om te ervaren en onze gedachten te negatief zijn. Als we denken in donkere uren en niet aan de verkwikkende wind die de bladeren van de bomen af helpt. We missen de zomer omdat we ons daar op focussen. Daar is die mindset weer.

Vraag jij jezelf wel eens af:

  • Wat, als we zouden méér zouden genieten?
  • Wat zou er gebeuren als we onze positieve gedachten meer ruimte geven?
  • Wat zou er veranderen als we meer in beweging zouden zijn?
  • En soms gewoon even stil zouden staan bij wat de natuur ons wil leren?
  • Zou de herfst daar nou écht erger van worden?
  • Of langer door duren?

 

Want zeg nou zelf; we laten ons beïnvloeden door onze gedachten over de herfst. En hoe langer we de herfst om ons heen voelen, en hoe kouder het wordt, hoe vatbaarder we zijn. We gaan massaal richting winterslaap of neigen zelfs naar een depressie. We zijn de wekker al aan het zetten, om weg te kruipen in een grot (die we ‘ons gezellige huis met lekker de verwarming aan’ noemen). We kijken uit naar de lente, we zijn pas van plan onze schulp uit te komen wanneer de zon weer feller wordt.

 

De lessen van de herfst.

Krijg je er al zin in? Of denk je nu; Dankje-de-koekkoek. En dat kan ook de reiger zijn, of een stel ganzen, een eikenboom, een regendruppel op een herfstblad, de zon, of een paddenstoel. Want de natuur geeft de meest prachtige lessen weg. Bedankt natuur!

Lessen over loslaten van onnodige ballast, zoals de bladeren van de bomen. Dat onderwerp is inmiddels zo uitgekauwd dat ik liever nadenk over acceptatie, standvastigheid, doorzettingsvermogen en het stilstaan bij het moment. Heb je ooit een boom zien wegrennen?

De natuur blijft maar doorgaan. Wij schuilen onder ons dekentje. En we hoeven niet altijd maar door, en ook niet altijd los te laten. We mógen stilstaan, dat is op momenten juist heel erg goed. Soms is het goed om even vast te houden aan het moment waarin we zijn. Bij de ervaringen die we doorgaan. Stil staan bij wat we hebben, bij wat we denken en voelen. Bij onze dromen en wensen, onze verlangens en behoeften. Alles even laten zijn. En leren te accepteren.

Maar de lessen gaan ook over in beweging blijven. Net als de natuur. Die verstopt zich niet. Blijft ook in beweging, in ontwikkeling. Dagelijks veranderen de kleuren van de blaadjes. Als jij stil hebt gestaan bij wat je voelt, dan komt er ook een tijd om weer verder te lopen. Jij verandert ook, je leven bestaat uit seizoenen, je ontwikkelt je.

Probeer je eens niet te verstoppen voor wat komen gaat. Maak een mentale herfstwandeling. Wat komt, dat komt tóch wel. Net als de winter. Beweeg eens mee! Wat kan er gebeuren als je gaat ervaren wat je voelt? Als je er eens bij stilstaat of in meebeweegt? Vergaat de wereld dan? Nee. Want de natuur, zei ik al, gaat verder. Met jou of zonder jou.

 

Ik wens je daarom een prachtige gekleurde en verfrissende, verhelderende herfst toe.

 

Mind yourself & BeMinded.

Meer lezen? Dat kan op hier of laat je op de hoogte brengen wanneer de volgende blog verschijnt. Wil je meer over BeMinded Coaching of Workshops weten? Neem dan een kijkje op de website en daarna vrijblijvend contact op voor meer informatie. Mail naar  info@beminded.nl of bel 06 17 87 87 87 (ook in de avonden en het weekend).

Schrijf je hier in voor de nieuwsbrief: