0900 – TUIG

Het was fris, maar niet koud. Het was niet licht maar ook niet donker. Het leek de schemering in de avond, maar dan andersom. Best mooi. De donkerblauwe lucht maakt plaats voor een iets lichtere blauwe tint. Geen regen vandaag. Weinig wind.
De herfst is al onderweg en de ochtenden zien er meteen al zo anders uit dan een week geleden. Mijn felle fietslampjes geven niet echt licht, maar zorgen er wel voor dat ik gezien werd. En gezien werd ik.

 

 In de ochtend rond kwart voor zeven op de fiets zitten is niet mijn meest favoriete bezigheid. Even overweeg ik een elektrische fiets. Ik was niet de enige die zo vroeg op pad moest. Een paar dames en een heer waren me al tegemoet gefietst terwijl ik me tegen een brug omhoog ploeterde, allemaal met dezelfde gehaaste en verbeten blik. Zij gingen sneller, want zij gingen ondertussen al omlaag. Nog een klein stukje en ik was bovenop de brug.

Het voordeel van fietsen is de beweging, en de tijd om na te denken. Ik denk tijdens het fietsen na over de meest uiteenlopende onderwerpen. Honderd meter eerder had ik nagedacht over onkruid, en nu over de invloed die kleding heeft op je gevoel. Ik droeg namelijk een te grote panty die afzakte. Bij mijn enkels lubberde de nylon een beetje rond op het ritme van mijn trappen. Op de fiets merk je er niet zoveel van, maar in combinatie met mijn geblokte jas, mijn haren in een knot gewikkeld en mijn tempo voelde ik me net een ouderwets dametje. Zo’n omaatje. Even voor de duidelijkheid; de panty was van dat gruwelijk ouderwetse bruin. Maar goed, als ik maar vooruit kom en het niet koud heb!

 

Hoe vreemd kijk je dan op als je ineens, vanuit het niets, een brommerrijder naast je hebt rijden. Heel kort maar. Die ineens een tik tegen je billen geeft.
Wát?

 

De brommerrijder rijdt door, een paar meter voor me blijft hij op lagere snelheid rijden en kijkt om. Naar mij. Allerlei gedachtes schieten door mijn hoofd. Ken ik hem? Ken ik iemand met een brommer? Ik ken hem niet. Sloeg hij tegen mijn kont? Waar is mijn tas? Denkt hij me te kennen en was dit een begroeting gone wrong? Probeerde hij mij te betasten? Gaat dit zó snel? Twee seconden. Eén… Twee… Moet ik dit melden bij de politie? Ik kan zijn verzekeringsplaatje niet lezen. Hij is te ver weg. Signalement, ik heb hem niet goed gezien! Ken ik hem? Sloeg hij nou tegen mijn kont…….?

 

Terwijl hij verder rijdt, kijkt hij me half omgedraaid op zijn brommer aan. Hij kan geen plezier halen uit mijn gezichtsuitdrukking. Ik ben te verbaasd om hem de lol van een schrikreactie te bieden. Hij richt al snel zijn blik weer op het fietspad, voert zijn snelheid weer op en is weg. Jammer, want op dit moment begin ik net goed boos te worden. Ik zou het liefst zijn hete uitlaat in zijn reet willen stoppen. Wie de **** denkt hij dat hij is? Waar denkt hij het recht vandaan te halen om zonder toestemming iemand aan te raken?

Ik begin langzamer te fietsen en laat tot me doordringen hoe ik me voel. Want, vraag ik me af, hoe voelt dit?
Ik merk dat ik nog steeds vooral stomverbaasd ben. Dit is zo raar. Onwerkelijk. Het klopt niet wat hij deed! Dit doen normale mensen niet. Gelukkig ben ik niet erg geschrokken, en ik voelde me niet bedreigd of bang. Daar ging het allemaal ook veel te snel voor. Maar ik kan mij zó goed voorstellen dat andere vrouwen zich hier ontzettend naar door kunnen gaan voelen. Het zou je maar gebeuren zeg.

Thuis heb ik het er over met mijn vriend. Het is al laat op de avond en ik bedenk dat ik die te grote panty nog weg wilde gooien. Daardoor denk ik aan de gebeurtenis van die ochtend. Ik vertel hem over de brommerrijder en de tik tegen mijn kont. Mijn vriend heeft de indruk dat er op die locatie vaker tegen konten wordt gemept. Hij vertelt dat het hem opviel dat vrouwen alert reageren als hij of andere mannen ze inhalen op dat stuk, bij die brug.  Hij waarschuwt me wel dat ik dat trucje met die uitlaat niet mag uitvoeren als ik hem ooit weer tegenkom. Dat is wel jammer, al weet ik niet eens of ik hem zou herkennen.

 

Ik vind het een afschuwelijke gedachten dat zo’n smerige en snelle actie van een idioot op een brommer, ontzettend veel schade kan toebrengen aan iemand. En toch is dat de realiteit. Op mij maakte zijn tik gelukkig niet al te veel indruk, maar voor een ander kan dit de druppel zijn. Het zou van de zotte zijn als ik hier mijn schouders over ophaal. Ik besluit daarom om toch even een melding te doen bij de politie.

Erg genoeg gebeurt het vaker. Ik ben écht niet de enige die dit overkomt. Elk moment, en overal kan een vrouw worden aangerand. Want dit valt officieel over aanranding. Nooit heb ik beseft hoe snel dit kan gaan. Dat is ook wat me zo verbaasd achterlaat.
En toch, nu ik dit heb meegemaakt zit ik toch anders op de fiets. Ik merk dat ik toch wat alerter ben – en net zoals die andere vrouwen die mijn vriend al had gespot – meer oplet wie er in mijn omgeving is. Op een negatieve manier, al ben ik gelukkig nog steeds niet bang. Maar ook op een beschermende manier. Ik merk nu ineens op dat ik oplet of de andere vrouwen, die me inhalen of tegemoet fietsen wel veilig zijn. En wanneer ik iemand geschrokken zie kijken terwijl er net een brommer voorbij is gekomen, zal ik zeker even vragen of alles goed gaat.

We moeten letten op elkaar, want zo’n idioot, dit soort tuig- die helaas nooit een hete uitlaat zal krijgen waar de zon niet schijnt – denkt dat hij hier ongezien mee weg kan komen. Dus alle alertheid helpt. Voor een signalement en voor elkaars gevoel van veiligheid. Ik zeg niet dat je het hiermee kunt voorkomen. Kon dat maar.  Maar het verkleind wel de kans – al is het maar iets – dat er iets met jou of een andere vrouw gebeurt en de pakkans voor de politie wordt groter. Vandaar dat ik ook de welbekende telefoonnummers hierbij zet. Bel altijd zo snel mogelijk.

Omdat mijn reactie mee valt, wil ik daarmee niet zeggen dat jij dit ook zo ervaart of ervaren hebt. Ik schrijf er een blog over, jij kunt of wil dat misschien niet. Zit jij met een vervelende ervaring? Zoek dan een vertrouweling waarmee je kunt praten. Want het ligt niet aan jou, het is niet jouw schuld en je hoeft er niet alleen mee rond te lopen.